مكان‌هاى معنوى : ارزش‌گذارىهايى كه در حوزه‌ى فقهى براى گزاردن برخى عبادات مانند نماز درمكان‌هاى خاصى مانند مساجد جامع ، مشاهد شريفه و حرم نبوى شده نشان مىدهد مكان ، خالى از ظرفيت‌هاى تربيتى و تعالىبخش نيست . سنت زيباى هجرت بزرگان شيعه به اماكن مذهبى و اشتغال به تربيت و تعالى در اين حوزه‌ها و بهره‌هايى كه اينان به‌گواهى تاريخ ، بستگان و نزديكان و شاگردان و گاهى خود ايشان ، برده‌اند براى اثبات گزاره‌ى يادشده بسنده مىكند . سير هجرت و حركت و اقامت مرحوم قاضى نيز رابطه‌ى مكان و نقش تربيتى آن را تاييد مىكند . آيت الله سيد على آقا قاضى در سال 1308 ه - . ق . در سن 26 سالگى به نجف اشرف مشرف شد و تا آخر عمر آن جا را موطن اصلى خويش قرار داد . ايشان از زمانى كه وارد نجف اشرف شد ، ديگر از آنجا به هيچ عنوان خارج نشد مگر يك بار براى زيارت مشهد مقدس حدود سال 1330 ه - ق به ايران سفر كرد و بعد از زيارت به تهران بازگشت و مدت كوتاهى در شهررى در جوار شاه عبدالعظيم اقامت گزيد . ( رهبران شيعه ، آنلاين ) ارتباط مرحوم قاضى ( ره ) با وادىالسلام از ديگر دال‌هاى گواه است . از مرحوم آيت الله سيد على آقا قاضى ( ره ) ، افراد بسيارى از تلامذه ايشان نقل كردند كه ايشان بسيار در وادىالسلام نجف براى زيارت اهل قبور مىرفت و زيارتش دو و سه و چهار ساعت به طول مىانجاميد و در گوشه‌اى مىنشست به حال سكوت . ( آوينى 5 ، آنلاين ) ارتباط ايشان با مسجد كوفه و مسجد سهله نيز در همين رابطه شايسته‌ى توجه است . « مرحوم قاضى ( ره ) به مسجد كوفه زياد مىرفتند و براى عبادت در آنجا حجره‌ى خاصى داشتند ، و زياد به اين مسجد و مسجد سهله علاقه‌مند بودند و بسيارى از شب‌ها را به عبادت و بيدارى در آنها به روز مىآوردند . ( آوينى 3 ، آنلاين ) رفتارهاى معنوى : واجبات در اصول فقه از يك زاويه به تعبدى كه نيت در صحت آن شرط است و توصلى كه نيت در صحت آن شرط نيست تقسيم‌بندى مىشود . در بخش نخست ، ظرفيت‌هاى معنوى بيشترى براى رشد و تعالى قرار دارد .